Монгол хэлний их тайлбар толь
[gobi]
говь
Тайлбар
ургамал тачир сийрэг, ой мод ба урсгал ус маш ховор, элс хайрхаг хөрстэй, тарвага нутагшдаггүй хээр тал газар; говь тал; элсэн говь; цөл говь; говийн өндөр модонд, голио нөмрөг донгодно хөө (ардын дуу).
- ☆ говийн шар у р г а м а л (хужирхаг хөрстэй газар, мөн нуур бүрдийн эрэг хавиар ургадаг нэг зүйл бударгана).
- говийн шар а м ь т а н (говь газар оршдог цайвар шар өнгөтэй нэг зүйл аалз).