Монгол хэлний их тайлбар толь
[choqor]
цоохор i
Тайлбар
- хүний нүүрийн нөрөөтэй сэвхтэйгий нь; цоохор царайтай хүн.
- морь малын чухам зүсмээс гадна өнгийн дусал бийгий нь; алаг цоохор; эрээн цоохор; бидэртэй цоохор.
- алаг эрээн хольцонгуй өнгөтэйгий нь; цоохор даавуу; цас ов тов цоохор болж байна; цоохор тоть (алаг тоть); цоохор цүрхээ а м ь т а н (зэвэгтэй адилхан, бөрттэй хайрстай нэгэн зүйл загас); цоохор болжмор а м ь т а н (хядруу бялзуухайгаас томоохон, толгой хар, хүзүү алаг, ар жигүүр харавтархан шар цагаан өнгө холилдсон өнгөтэй нэг зүйл шувуу); цоохор хулс у р г а м а л (хулс модны нам, цоохор дурстай нэг зүйл хулс); цоохор майз у р г а м а л (шүхэр цэцгийн язгуурт багтах идэшний таримал ногоо, навч ба үндсийг идшинд хэрэглэнэ).