Монгол хэлний их тайлбар толь
[orog-a]
ороо i
Тайлбар
бурууламтгай, баригддаггүй, сүргээс гарч буруулдаг, зугтамтгай; ороо морийг уургаар, ууртай хүнийг аргаар з ү й р; өрөнд ороо (бусдаас авсан юмаа буцааж өгөхдөө маш хойрго); ороо нь ороогоороо, жороо нь жороогоороо (тохирсон таарснаараа нийлэх).