Монгол хэлний их тайлбар толь
[oru , orun]
ор, орон i
Тайлбар
хэвтэж унтахад зориулсан хогшил; төмөр ор; модон ор; хүн хагасын ор; хоёр хүний ор; орон дээрээ хэвтэж байв; орны даавуу; орны хэрэглэл; орны тоо (эмнэлэг сувиллын газарт эмчлүүлэх, сувилуулах өвчтөний хэвтэх орны тоо).